| تبليغات | X |
|
شنیدستم که موسی در مناجات همی خواست از خدای خود حاجات که یا رب یارب فضل الهی از این خاصانت برما نمایی ندا آمد که ای موسی سفر کن برو اندر فلان کوه و برزن که از خاصان ما آنجا کسی است که شور عشق در وی اندکی است اطاعت کرد موسی این امر مطلق برفت جایی که فرمان بود از حق بدید موسی یک مرد برهنه که وی را عقل و او را هیچ نه دو چشمانش به چشم وحش آهو همی ورد زبانش بود یا هو سلامش کرد موسی ای سرفراز به غیر از هو نیامد هیچ آواز بگفت موسی که من پیغمبر هستم خدا را از دل و جان می پرستم اگر مقصد به دیدار است بر گو تو را با حق سر و کار است برگو چو نام حق شنید آن مست حیران برد هویی بداد از شوق دل جان ندا آمد که ای موسی چه دیدی مگر بر مست حیرانم رسیدی از این خاصان ما چندین هزارند که نامم بشنوند جان می سپارند
الهی ای اميد باده نوشان چراغ محفل بزم خموشان الهی ای تو يار دردمندان ترحم كن به خيل مستمندان نوازش كن به لبيكی دل من تو بنما عشق خود را حاصل من انيس دل صفای جان تويی تو به عالم صاحب احسان تويی تو
بخلوتگاه شب ای داور من چه باشد گر تو باشی ياور من چه باشد گر پذيری بندهات را ببخشی بنده ی شرمنده ات را به سوی تو پناه آوردهام من كتابـی پرگنـاه آوردهام من قسم بر عاشقان مست و مدهوش به هر دلدادهی افتاده مدهوش قسم بر قطرهی خون شهيدان قسم بر عزت و جاه عزيزان قسم بر عاشقان محفل شب به آن خلوت نشينان دل شب قسم بر ناله و اشك گدايان به انفاس خوش آن بی نوايان كه بر رويم در رحمت تو بگشای ز دل زنگ كدورتها تو بزدای
چنان در قید مهرت پای بندم که گویی آهوی سر در کمندم گهی بر درد بی درمان بگریم گهی بر حال بی سامان بخندم نه مجنونم که دل بردارم از دوست مده گر عاقلی بیهوده پندم گر آوازی دهی من خفته در گور بر آساید روان درد مندم سری دارم فدای خاک پایت گر آسایش رسانی گر گزندم و گر در رنج سعدی را حت توست من این بیداد بر خود می پسندم سعدی
« الذين آمنوا و تطمئن قلوبهم بذكر الله الا بذكر الله تطمئن القلوب» (رعد/28) آنها كساني هستند كه ايمان آورده اند، و دلهايشان به ياد خدا مطمئن (و آرام) است، آگاه باشيد تنها با ياد خدا دلها آرامش مي يابد. ـ ...... ايمان به خداوند صرفاً ادراك خداوند نيست، چرا كه ادراك با انكار هم سازگار است، همچنانكه در قرآن آمده است «و جحدوابها و استيقنتها انفسهم» (آنرا انكار كردند در حاليكه دلهايشان بدان يقين داشت ـ نمل/ 14) بلكه عبارتست از پذيرايي و قبول مخصوصي از ناحية نفس،نسبت به آنچه كه درك كرده است، و نشانه چنين پذيرشي اين است كه ساير اعضاي آدمي نيز آنرا قبول كند، و مانند خود نفس در برابرش تسليم شود. از همين جا معلوم مي شود كه جمله «و تطمئن قلوبهم بذكر الله» عطف تفسيري بر جملة «آمنوا» است، در نتيجه مي فهماند كه ايمان به خدا ملازم به اطمينان قلب بوسيله ياد خداست. ـ و اين با آية سوره انفال كه مي فرمايد «انما المومنون الذين اذا ذكرالله و جلت قلوبهم» (مومنين تنها آنهايند كه وقتي ياد خدا به ميان مي آيد دلهايشان بهراس مي افتد. انفال/ 2) منافات ندارد، زيرا ترسي كه در اين آية آمده ترسي نيست كه با اطمينان منافات داشته باشد،بلكه حالتي است قلبي كه طبعا قبل از آمدن اطمينان عارض مي شود......
ما اینجاییم و خدا آنجا و بین ما آتش است. آتش نمی گذارد دستمان به خدا برسد. ما اینجاییم و خدا آنجا و بین ما دریاست. دریا نمی گذارد دستمان به خدا برسد. گاهی اما برای رسیدن به او، نه طاعت به کار می آید و نه عبادت. نه ذکر و نه دعا. نه التماس و نه استغفار.
گذشتن از دریا اما نه به امید آنکه دریا شکافته شود و تو موسی.
رساله عقل و عشق
...خوش عالمی است نيستی. هر کجا بايستی کسی نگويد کيستی. اگر درآيی در باز است و اگر نيايی خدای بی نياز؛
الهی، اگر مستم و اگر ديوانه ام از مقيمان اين آستانه ام. آشنايی با خود ده که از کاينات بيگانه ام. تو موجود عارفانی، آرزوی دل مشتاقانی، يادآور زبان مداحانی چونت نخوانم که نيوشيده آواز را عيانی، چونت نستانم که شاد کننده دل بندگانی، چونت ندانم که زين جهانی، چونت دوست ندارم که عيش جانی.
در عشق تو چون خطی به نام دل ماست
لب گشودي و زمي گفتي و ميخواره شدي
چه بسا دور، كه از نزديك نزديك تر، و چه بسا نزديك، كه از دور دورتر است... التماس دعا
يك عارف را نبايد كه بر زعم معرفتخويش لاف اناالحق بزند آنكس كه به زعم خويش عارف باشد غواص به درياى معارف باشد بفكرش وقتى از حجاب آزاد خواهد شد لاكش به او كشف مىشود. "روزى اگر از حجاب آزاد شود بيند كه به لاك خويش واقف باشد" امام خمینی/ره
عاشقان صدر نشينان جهان قدسند سر فراز آنكه بدرگاه جمال تو گدا است. امام خمینی/ره
باز دیشب حالت من حالتی جانکاه بود تا سحرسودای دل با ناله بود و آه بود چشم شوق گریه در سر داشت، من نگذاشتم ور نه از طوفان روح من خدا آگاه بود صحبت از ما بود و من در پرده کردم شکوه ها شرم رهزن شد والا ّ اشک من در راه بود کاشکی سر بشکند، پا بشکند، دل نشکند سرگذشت دل شکستن بود و بس جانکاه بود سوختم از آتشت،خاکسترم بر باد رفت داستان عشق ما کوتاه و بس کوتاه بود
هر چه گويم عشق را شرح و بيان چون به عشق آيم خجل باشم از آن گرچه تفسير زبان روشن گر است ليك عشق بى زبان روشنتر است چون قلم اندر نوشتن مىشتافت چون به عشق آمد قلم بر خود شكافت
از عشق چه توان گفت که نه گفتنی است و نه شنيدنی! ذوقی است چشيدنی و يافتنی است نه يافتن مصطلح ! بلکه آمدنی است و آنگاه است که عاشق بدنبال يافتن اشارات و بشارات معشوق با قدم سر ! راه می پيمايد و هرگز به هيچ چيز جز ساحت مقدس معشوق نمی انديشد. که عاشقی فرموده است: گر عشق نباشد به چه کار آيد دل
 به رخ ماهى، به قد سروى، به دل نورى، به تن جانى
خطا گفتم ز من بگذر به از اينى به از آنى
بسان آيت رحمت همه لطفى همه مهرى
بسان عهد برنايى همه شوقى، همه جانى
همه چشمند در اين ره كه ببينند از تو ديدارى
همه گوشند در اين در كه آيد از تو فرمانى
براى عالمى چون آفتاب عالم آرايى
چو گردد نوبت من سخت گير و سست پيمانى
پريشان حالى دل را بپرس از زلف دلبندت
كه بهتر داند احوال پريشان را پريشانى
چو بينم آشيانى، بلبلى، شاخ گلى، گويم:
خوش آنروزى كه ما را هم سرى مى بود و سامانى
به ياد آن گل گمگشته باشد «پارسا» باشد
اگر ما را تمناى گلى، سير گلستانى
شاعر:پارسا تویسرکانی
در ديده نگاه تو كه از جوش فتاده شاعر:حزین لاهیجی
...عقل و عشق دو نیرو می باشند که خداوند در وجود انسان به ودیعت نهاده تا با یاری آنها بتواند به سعادت برسد و هر دو نیرو در قوس نزول و صعود نقش مهمی را عهده دار می باشند، ولی حیطه پرواز هر کدام مشخص و معین است. درست است که عقل و عشق در مراحل متعالی با هم متحد می باشند ولی عقل در عالم تکلیف حیطه پرواز مشخصی دارد و وقتی صحبت از عالم ملکوت می گردد باید مجهز به نیروی دیگری به نام قلب شود. بنابراین اگر عقل بخواهد متوجه امور نازل و پست دنیوی گردد و به آن مشغول شود و در محصولات عقل توقف کند، مورد نکوهش واقع می شود و باید با کمک از عشق و گشودن درهای سعادت انسان را تا اوج پرواز دهد...
...او سپس به طرح این پرسش پرداخت که اگر انسان بخواهد وارد ساحت معنویت شود از چه راهی می بایست وارد شود؟ و خود پاسخ داد مهم ترین نکته برای ورود به معنویت ،" زیبا دیدن عالم " است و جهان را از حالت بازارگونه و تجارت مسلکی بیرون دیدن.
اکنون پرسش مهم تری مطرح بود: آیا میشود جهان را زیبا دید؟ جان پاسخ دکتر ابراهیمی به این پرسش این بود که: با عقل نه اما با عشق آری. او به توضیح ویژگی های عقل و عشق پرداخت و گفت عقل اصولا توان لذت بخشیدن به آدمی را ندارد لذت کار عشق است نه عقل. از ویژگی های دیگر این است که عقل تناقض paradox)) را پس میزند اما عشق به استقبال آن میرود. عقل تحیر ستیز است و تمام تلاش علوم و عقول کاستن تحیر است و درعقل اگر تحیر زیاد شود آدمی بیچاره میشود اما در دل و ساحت عشق تحیر مفید و لذت بخش است... ...او در پاسخ به سوال دیگری گفت نگاه عاشقانه به عالم ، نافی نگاه عاقلانه به عالم نیست بلکه بی آن که آن را نفی کند از آن فراتر میرود و به آن عمق میبخشد...
عـاشقم عـاشـق و جز وصل تـو درمانش نيست کيـست کاين آتـش افـروختـه در جانـش نيست جز تو در مـحفـل دلـسـوخـتـگان ذکـری نيست اين حديثی است که آغازش وپايانش نيست
راز دل را نــتـوان پـيـش کـسـی بـاز نــمـود جزبردوست که خودحاضروپنهانش نيست با کـه گـويم که بـجز دوست نبيند هرگز آنکه انديشه و ديدار بـفرمانش نيست گوشه چشم گشا بر من مسکين بنگر ناز کن ناز که اين باديه سامانش نيست سـر خــم بــاز کـن و سـاغـر لــبــريـزم ده کـه بـجز تو سر پيمانه و پـيـمـانـش نيست نـتــوان بـسـت زبـانـش ز پــريـشـان گــوئـی آنـکـه در سـيـنـه بـجـز قـلب پريشانش نيست پــاره کــن دفـتـر و بـشـکـن قـلـم و دم ، در بـنـد که کسی نيست که سرگشته و حيرانش نيست
بادل تنگ به سوی توسفربايدکرد ازسرخويش به بتخانه گذر بايد کرد پير ما گفت زميخانه شفا بايد جست از شفـا جـستن هر خانه حذر بايد کرد آنکه ازجلوه رخسارچوماهت پيش است بــی گـمـان مـعـجـزه شـق قـمـر بايد کرد گــر در مـيـکـده را پـيـر بـه عـشـاق گـشـود پـس از آن آرزوی فــتــح و ظـفــر بــايــد کــرد گردل ازنشئه می دعوی سرداری داشت بـه خـود آيـيـد کـه احـسـاس خطر بايد کرد مژده ای دوست که رندی سر خم را بگشود
بــاده نـوشـان لـب از ايـن مـائـده تـر بـايـد کرد در ره جـسـتـن آتــشـکــده ســر بــايــد بــاخـت بــه جــفــا کــاری او سـيــنــه سـپــر بــايــد کـرد ســر خــم بــاد ســلامــت کــه بــه ديــدار رخــش مــســت ســاغـــر زده را نــيــز خــبـــر بــايـــد کــرد طــره گـيــسـوی دلــدار بــه هـر کــوی و دری اسـت پـس بـه هـر کــوی و در از شـوق سـفــر بــايــد کــرد هوالمذکور
* * *
* * *
خالق مهربان من
اگر دست تقدیر تو لباس آخرت را در تن من پوشاند و درخت زندگیم تن به خواب زمستانی و ابدی خویش سپرد و میان من وآن بهار موعود جدایی افتاد پس در زمانی که سیمای مهربان آن ماه تابان در آسمان چشم مردمان آشکار شد مرا از محراب قبرم برانگیز و توفیق احرام در صحن و صفایش را به من عنایت فرما. ان شا الله |
درباره وبلاگ  اگر در مسیر صعب عشق عقل مانع شد او را قسم دهید به پاکی عشق به صداقت عشق و در نهایت به جنون عشق به خدای علی آن مرکب راهت خواهد شد تا سر منزل معشوق...
|
